4 ვაშლი, ან 2 ფორთოხალი, ან 4 კივი, ან 6 მანდარინი (გადაანაწილე ჭამებს შორის შუალედებში, ერთი საათით ადრე ან ერთი საათის შემდეგ)

ქვემოთ ჩამოთვლილი მიმდევრობა და დროები არ არის აუცილებელი, შენ თვითონ შეგიძლია გადაწყვიტო რას რასთან ერთად და რა შუალედით შეჭამ, დღეში უნდა ჭამო მინიმუმ 4-ჯერ, და ჭამებს შორის შუალედი 2-4 საათი

საუზმე: 8 ან 9 ან 10 სთ

1)      3 ს/კ წყალზე მოხარშული გერკულესი (უმარილო უშაქრო, მაგრამ შეგიძლია ჩაახეხო ხილი – ზემოთ მოცემული ვარიანტებიდან ან შეურიო ხაჭო, ან მაწონი)

მე-2 საუზმე: 10 ან 11 ან 12 სთ

2)      200გრ უცხიმო ხაჭო

ლანჩი: 12 ან 13 ან 14  სთ

3)      200გრ მოხარშული (უმარილო) ან ხორცი (ხბო, საქონელი), ან თევზი (გარდა ზუთხი და თართისა), ან ფრინველი (ქათამი, ინდაური)

4)      გარნირი: 2 ნაჭერი პური ან 3 ს/კ უკვე მოხარშული ბრინჯი ან 8 ს/კ უკვე მოხარშული გრეჩიხა ან 1 მოზრდილი კარტოფილი

5)      უმარილო ტყუილი სუპი ან ბორში (ერთი ღრმა თეფში)

(თუ ამდენი არ გინდა სადილზე ჭამო ეს სამი კერძი შეგიძლია დღის განმავლობაში გადაანაწილო)

სამხარი: 15 ან 16 ან 17 სთ

6)      2 ნაჭერი უმარილო ყველი

7)      500მლ კეფირი ან 500მლ მაწონი (ან სამხარზე ან ვახშამზე)

ვახშამი: 18 ან 19 ან 20 სთ

8)      სალათები: სტაფილო+კომბოსტო+მწვანილი+ხახვი+1ს/კ ზეთი+ლინომის წვენი/ ან 1 პატარა კარტოფილი+1 ჭარხალი+1 სტაფილო + 1ს/კ მწვანე ბარდა + 2 მჟავე კიტრი + მწვანილი + ხახვი + 1ს/კ ზეთი+ლიმონის წვენი/ ან 1კგ კიტრი (შეგიძლია გადაანაწილო დღის განმავლობაში)+1 კონა სალათის ფოთოლი+ მწვანილი+ ხახვი + 1ს/კ ზეთი + ლიმონის წვენი

9)      300გრ მოხარშული გოგრა ან 300 გრ მოხარშული ყვავილოვანი

ხოდა შემრცხვა, რომ დიდი ხანია ჩემს ბლოგზე არაფერი დამიწერია, თანაც გამახსენდა რომ საინტერესო იქნებოდა ამეღწერა ჩემი ცხოვრების ბოლო 4 თვე, რომლის განმავლობაშიც საკმაოდ ბევრი საინტერესო ცვლილება მოხდა.

დავიწყებ შორიდან, შარშან ზაფხულში სან-ფრანცისკოში მოგზაურობისას, კატერით გავიარეთ ”გოლდენგეითის” ხიდის ქვეშ (ამბობენ, ამ დროს სურვილი უნდა ჩაიფიქროო) და ჩავიფიქრე ”ნეტა გავხდე თქო” – ბანალურია, დამეთანხმებით, მაგრამ… თურმე მთავარი სურვილი ყოფილა, თუ კი მოინდომე ყველაფერს მიაღწევ – კიდევ ერთი ბანალური ფრაზა, მაგრამ ჩემს შემთხვევაში იმუშავა…

საერთოდ ჩემთვის ყველაზე რთულია რაიმის დაწყება, თუ კი დავიწყე, აუცილებლად ბოლომდე მივიყვან…

როგორ წესი რაღაცას იწყებენ ორშაბათიდან, ან პირველი რიცხვიდან, ან ახალი წლიდან… მე დავიწყე 30 ნოემბერს (საბოლოოდ მაინც პირველი რიცხვიდან დაწყება გამოვიდა, იმიტომ რომ დიეტაზე 1 დეკემბერს დავჯექი, ახალ სამსახურში 1 იანვარს გავედი (დიახ, დიახ, მიუხედავად ახალი წლისა და განსხვავებით ჩემი ბოლო სამსახურებისა სადაც 1 აპრილს ვიწყებდი, და ეს ხუმრობა არ იყო…)), მანქანა 22 თებერვალს ვიყიდე, მაგრამ მარტომ 1 მარტს დავჯექი…).

მოკლედ 2010 წლის 30 ნოემბერს მივედი (რეკლამაში რომ არ ჩამეთვალოს არ დავასახელებ რომელში) ენდოკრინოლოგიურ კლინიკაში და ჩავიტარე კომპლექსური გამოკვლევა, რომელმაც აღმომიჩნია მაღალი ”შაქარი”, რომელზედაც ენდოკრინოლოგმა (იმავე მიზეზით არ დავასახელებ სახელსა და გვარს) მითხრა, რომ თუ კი დროზე წონა არ დავიკელი დიაბეტის კანდიდატი ვიყავი… ერთ-ერთი ტრიგერი ეს იყო, რომ 1 დეკემბერს დიეტაზე დავმჯდარვიყავი (დიეტას შემდეგ პოსტში გაგიმხელთ) და 4 თვის თავზე დავიკელი 20კგ…

ამან კი გამოიწვია ის, რომ სადაც არ უნდა მივდიოდე, ვისაც არ უნდა ვხვდებოდე, გამარჯობის მაგივრად მესმის შემდეგი შეძახილი (რაც თავიდან, არ მოგატყუებთ, ძალიან სასიამოვნო იყო, შემდეგ ცოტა არ იყოს მომაბეზრებელიც გახდა, მაგრამ მაინც სასიამოვნო…) – ვაიმე, ია, როგორ გახდი?! როგორ?!

ამას ხშირად კურიოზებიც მოყოლია, მაგალითად: ერთ-ერთ ღონისძიებაზე (სადაც შეიკრიბა ხალხი, რომლებიც ახალი წლის მერე არ მინახავს), იმის მაგივრად, რომ სპიკირისთვის ესმინათ, დამსწრეები (ძირითადად ქალები), უცებ მე დამესიენ და დაიწყეს იმის გარკვევა, თუ როგორ მოვახერხე ასე გახდომა – რამაც მე საკმაოდ უხერხულ სიტუაციაში ჩამაგდო, რადგანაც სპიკერის წინაშე შერცხვენილი ვიყავი, მისი აუდიტორიის ”მოპარვის” გამო…

როგორ ვიყიდე მანქანა? – როგორც ყველაფერი ჩემს ცხოვრებაში – სპონტანურად! ყოველთვის მეგონა, რომ ვერასოდეს ვერ დავჯდებოდი საჭესთან და ვერასოდეს ვერ გავატარებდი თბილისში (სტერეოტიპული მიზეზების გამო). თუმცა, 18 წლის რომ ვიყავი აღვუთქვი საკუთარ თავს, რომ 3 რაღაცის სწავლა მინდოდა – ცურვის, სრიალის და მანქანის ტარების. ცურვა 19 წლის ასაკში ვისწავლე – გავბრაზდი, შევედი ზღვაში და გავცურე. სრიალი – 21 წლის ასაკში, როდესაც ჩემმა ქმარმა სნოუბორდი მაჩუქა. მანქანის ტარება კი 26 წლის ასაკში, მაგ დროსვე ავიღე მართვის მოწმობა, მაგრამ მანქანის ყიდვა და ტარება მხოლოდ 5 წლის მერე მეღირსა… მოკლედ ერთ საღამოს ინტერნეტში ვნახე ჩემი მოსაწონი მანქანა, დილით დავურეკე პატრონს, ავდექი და ვიყიდე. ინსტრუქტორთან ქალაქში ტარებას ”რეფრეში” გავუკეთე და ერთ კვირაში გულის და ხელის კანკალით ჩავჯექი და წავედი სამსახურში… 3 კვირაა რაც ვზივარ, პირველ კვირას სერიოზული სურვილი მქონდა ვინმესთვის მეჩუქნა მანქანა, მეორე კვირას სერიოზულად დავფიქრდი მძღოლის აყვანაზე, მესამე კვირას კი ცოტა მომეხსნა, მაგრამ ბოლომდე არა… ამბობენ 1 თვიდან 3 თვემდე გჭირდება დაძაბულობის მოხსნისთვის, ვნახოთ მე რამდენი ხანი დამჭირდება…

რაც შეეხება ახალ სამსახურს, პირველ რიგში მიხარია ოფისის შეცვლა (გაგახსენდებათ ალბათ, ჩემი ერთ-ერთი პოსტი ”ჩვენი ოფისი”), თუმცა სინამდვილეში ზოგადად ორგანიზაცია არ შემიცვლია, შევიცვალე ამ ორგანიზაციის სააგენტო… და დავჯექი ამ ორგანიზაციის ”სახლში”, სადაც ბევრი ჩემი მეგობარი მუშაობს, და ეს მე ძალიან მახარებს…

სინამდვილეში კი, იცით როდის შემრცხვა? – როდესაც ვორდპრესზე შესვლა დავაპირე და მივხვდი, რომ ჩემი ლოგ-ინი და პასვორდი აღარ მახსოვდა… მერე უცებ კი გამახსენდა, მაგრამ მაინც მივხვდი, რომ დროა რამე დავპოსტო, თორემ საერთოდ დამავიწყდება ჩემი ბლოგის არსებობა…

ტრიგერი რა იყო? რა და, დღეს და ხვალ ვესწრები ჩემი სამსახურის საკომუნიკაციო ჯგუფის გასვლით შეკრებას, ე.წ. რეტრიტს, სადაც როკო და დოდი მოვიწვიეთ და სემინარს გვიტარებენ სოციალურ მედიაზე… დავიბრალებ, და ეს ორი ადამიანი მე გავაცანი საკომუნიკაციო ჯგუფს, და მიხარია, რომ პატარა წვლილი შევიტანე ამ ურთიერთობაში, რომელიც საკმაოდ ნაყოფიერი აღმოჩნდა…

საერთოდ სულ სხვა რამეზე ვაპირებდი პოსტის დაწერას და დავწერ კიდეც, უბრალოდ ამას შესავალ პოსტად გავუშვებ, რომ გამოვაცოცხლო ჩემი ბლოგი…

ხო, დამავიწყდა იმის თქმა, რომ ყვარლის ტბაზე ვართ, მშვენიერი ადგილია შეკრებისთვის…

The Blog-Health-o-Meter™ reads Wow.

Crunchy numbers

A Boeing 747-400 passenger jet can hold 416 passengers. This blog was viewed about 2,600 times in 2010. That’s about 6 full 747s.

In 2010, there were 19 new posts, growing the total archive of this blog to 45 posts. There was 1 picture uploaded, taking a total of 4kb.

The busiest day of the year was April 26th with 126 views. The most popular post that day was ახალი მოდაა?!.

Where did they come from?

The top referring sites in 2010 were facebook.com, holmes.ge, forum.ge, blogroll.ge, and sweet.ge.

Some visitors came searching, mostly for 3 weeks pregnant ultrasound, orsuloba, ultrasound 3 weeks pregnant, ორსულობა და მშობიარობა, and ორსულობა.

Attractions in 2010

These are the posts and pages that got the most views in 2010.

ახალი მოდაა?! April 2010
8 comments

Nanny vs. Babysitter: იპოვეთ 3 განსხვავება May 2010
7 comments

ბლოგერების შეხვედრა – მოკლე შინაარსი May 2010
4 comments

ბლოგერების შეხვედრა April 2010
11 comments

ჩვენი ოფისი April 2010
9 comments

კვებეკში 3 დღე დავყავით და 30 ივნისს გამოვემგზავრეთ ისევ ოტავაში, სადაც 2 დღე ვიყავით, ერთი დღე სამიტს დავესწარით, ხოლო 1 ივლისი კანადის დღე იყო და ”ნაროდნოე გულიანიე”, რომელსაც თვით ინგლისის დედოფალი ესწრებოდა (ეს უკანასკნელი 14 წელია არ სტუმრებია კანადას და შესაბამისად ხალხი ძალიან აღელვებული იყო მისი ჩამოსვლით). ჩვენც რა თქმა უნდა ”გავისეირნეთ” და დედოფალსაც გადავუღეთ სურათბი (ფრიად გაძლიერებული ზუუუუუუუუუუუმით). ეს დღე კიდევ იმით იყო ღირსშესანიშნავი, რომ პირადად გავიცანი ჩემი ფეისბუქში გაცნობილი მოგვარე, რომელმაც მეუღლითურთ ოტავაში ჩამოგვაკითხა მონრეალიდან და საკმაოდ სასიამოვნო დღე გავატარეთ ერთად.

2 ივლისს ოტავადან გამოვფრინდით ნიუ იორკში. გაგვიმართლა და ”იმიგრეიშენი” კანადისა და აშშ-ს საზღვარზე გავიარეთ კანადაში, რაც საკმაოდ სწრაფ და უმტკივნეულო პროცედურაში მდგომარეობდა, განსხვავებით იმისგან რაც მოგველოდა ნიუ იორკში ”იმიგრეიშენის” გავლის შემთხვევაში. გამოვფრინდით და ერთ საათში უკვე ნიუ ორკში ვიყავით. ვიზარმაცეთ და საზოგადოებრივი ტრანსპორტით სარგებლობის ნაცვლად გადავწყვიტეთ ტაქსი გვექირავებინა, დისპეტჩერს რომ ვკითხე 50 დოლარი დაგიჯდებაო სოჰომდე, ვიფიქრე, 2 კაცს საზოგადო ტრანსპორტით დაახლოებით მაგდენი დაგვიჯდება მეთქი, და შევარჭვე ჩემი ამერიქენ ექსპრესი ავტომატში. ავტომატმა მომცა ტალონი რომელშიც უნდა შემევსო მგზავრობის ღირებულება და ტაქსისტის ”თიფი”. ეხლა რა მოხდა, დისპეტჩერმა 50 აშშ დოლარი კი მითხრა, მაგრამ არ უთქვამს რომ ამას ”თოლები”, ”თექსები” და ”თიფები” დაემატება, ხოდა 50-ის მაგივრად 67 უნდა ჩაწეროო ტაქსისტმა, თანაც ჩემი ”თიფი” არ დაგავიწყდესო. ამდენს ნამდვილად არ ვგეგმავდი, შესაბამისად მხოლოდ 70-მდე დავამრგვალე და ”თიფი” მხოლოდ 3 დოლარი გამოვიდა. ეს ჩვენს არაბ ტაქსისტს არ მოეწონა, და უმაიმუნია კიდეც, ეს მერე აღმოვაჩინე, როდესაც ჩემი საკრედიტო ბარათის ამონაწერი შევამოწმე და ტაქსს 70 დოლარის მაგრივრად 75 ჰქონდა მოჭრილი, მაიმუნმა აშკარად 3-იანი 8-იანად გადაასწორა, ახია ჩემზე, არ უნდა მეღოდა და თავიდანვე 8 უნდა ჩამეწერა, ისიც ბედნიერი იქნებოდა, და არც მე გამოვიდოდი ”ღორი”, გამოვიდა ”სკუპოი პლატიტ დვაჟდი”…

მივაღწიეთ ჩვენს ნიუ იორკის ”ლოფტს”, რომელიც ზედ მანჰეტენზე, სოჰოში, ბროდვეიზე მდებარეობდა, ძალიან მაგარ ადგილზე… ვქირაობდით ოთახს მასპინძლისაგ, ამას ”ბ&ბ” (”ბედ ენდ ბრექფასთ”) ჰქვია… ნიუ იორკში გრძელი უიკენდი გავატარეთ, დავათვალიერეთ ღირსშესანიშნაობები, ვიყავით ბრუკლინის ხიდზე, ბეთერი პარკში, თაიმ სქვერზე, ემფაირ სთეით ბილდინგზე, სენთრალ პარკში, ვოლ სტრიტზე, გრაუნდ ზირო ვნახეთ (რომელიც ჩვენი ბინიდან 200 მეტრში იყო, ჩვენმა მასპინძელმა მერე 2001 წლის ამბები მოგვიყვა, თუ როგორ დაინახა თვითმფრინავები ფანჯრიდან და ა.შ.), ვნახეთ მეგობრები, მოკლედ უმაგრესი დრო ვატარეთ…

5 ივლისს ვიქირავეთ მანქანა და დავაწექით მერილენდისკენ, მადლობა ჯი-პი-ეს-ს. გავიარეთ ნიუ იორკი, ნიუ ჯერსი, დელავერი, ჩავედით მერილენდში სადაც ლანჩი ჩემს ”ჰოსტ მომთან” მივირთვით (1996 წელს გაცვლითი პროგრამით მერილენდში ოჯახში ვცხოვრობდი), და შემდეგ ჩავედით ჩვენს ქართველ მეგობრებთან, რომლებთანაც გავჩერდით 2 დღე, აქედან ერთი დღე ვაშინგტონში გამოვისეირნეთ…

7 ივლისს გავფრინდით სან ფრანცისკოში, ატლანტის გავლით, ანუ ამერიკის ყველაზე ხალხმრავალ და ხმაურიან (როგორც ამბობენ) აეროპორტშიც დავდგით ფეხი… მაგრამ დელტას ტუუუ, ერთი საათით დააგვიანა და სან ფრანცისკოში რომ ჩამოვფრინდით, ”ქარ რენთალი” დაკეტილი დაგხვდა, არც ტაქსები ჩანდა არსად ღამის 2 საათზე და მოგვიწია დაუნთაუნამდე ბომჟებით სავსე ავტობუსით გვემგზავრა, და შემდეგ ცენტრიდან ტაქსით წასვლა სახლში… სან ფრანცისკოშიც ბ&ბ-ში გავჩერდით, ძალიან მაგარ ადგილას, ძალიან მაგარი ხედით. პრინციპში ჩვენი 18 დღიანი მოგზაურობიდან ყველაზე მეტად იმ 6 დღით ვისიამოვნე რაც სან ფრანცისკოში დავყავით, ალბათ იმიტომ რომ იქ გადარბენაზე არ ვიყავით და ნამდვილად დავისვენეთ, თან შოპინგის სიამოვნებაც სან ფრანცისკოსთვის შემოვიტოვე…

გარდა უშუალოდ სან ფრანცისკოსი, ვიყავით სილიკონ ველიზე, ვესტუმრეთ ეფლის, გუგლის და ფეისბუქის ოფისებს (ყველა სურათი, მათ შორის ზემოთ აღწერილი ამბების გთხოვთ იხილოთ ჩემს პირწიგნაკზე). ხო, კიდევ ოკლენდშიც აღმოვჩნდით, სანდროსთვის გეიმბოი რომ გვეყიდა ვიღაცა თინეიჯერისგან (ქრეიგს ლისტზე აღმოვაჩინეთ)… და რა თქმა უნდა ტვიტერის ოფისში სან ფრანცისკოში, სადაც სექიურითის ერთი საათი ველაპარაკეთ (აღმოსავლეთ ევროპიდან ებრაელი ემიგრანტი იყო, და ეტყობა მსმენელი აკლდა), სანამ სურათს გადაგვაღებინებდა…

სან ფრანცისკოში გავისეირნეთ ემბარკადეროზე, ვნახეთ მეთევზეთა ვერფი, ნავით გავედი ”გოლდენ გეითის” ქვეშ და წრე ალკატრასს დავარტყით. ავედით ლომბარდ სთრითზე. ვინახულეთ ჟირარდელის შოკოლადის ქარხანა და შოკოლადიც და ნაყინიც დავაგემოვნეთ. ვიმგზავრეთ ქეიბლ-ქარით და ბარტით (და ეარ თრეინით, ეს აეროპორტში). მარკეტ სთრითი და იუნიონ სქვეარი გადავტკეპნეთ. ყველა სთარბაქსში და საბვეიში (და არა მარტო, აგრეთვე ყველა ბურგერ ადგილას ვჭამეთ ნამდვილი ამერიკული ბურგერები: მაკდონალდსი, ბურგერ ქინგი, ვენდისი, თიჯიაი ფრაიდეისი, ჰარდ როკ კაფე, ბურგერ ბარი… გაგიკვირდებათ და წონაში დაკლებული ჩამოვედი…), არამარტო ფრისკოში, ყველგან სადაც ვიყავით, გეახელით…

მოკლედ ეს საზიზღარი ჯეთ-ლეგი რომ არა, ძალიან კმაყოფილები ჩამოვედით, მადლობა ამერიქან ექსპრესს, გთხოვთ რეკლამაში ჩამითვალოთ და მინიმალურები არ გადამახდევინოთ

როგორც იქნა ჩავჯექით თვითმფრინავში, და 5 წუთში მიუნხენში ვიყავით, რატომ 5 წუთში, იმიტომ რომ ეგრევე ჩამეძინა, და 4 საათიანმა ფრენამ 5 წუთში ჩაიარა. ძალიან მიყვარს ზვიადისთან ერთად მოგზაურობა, რაღაცნაირად მოდუნებული ვარ, არაფერზე ფიქრი არ მჭირდება, არ მეშინია დაგვიანების, არ მეშინია ბარგის დაკარგვის, რავიცი არაფრის არ მეშინია…

მიუნხენში, დაგვიანების გამო 6 საათის მაგივრად 5 საათი გვქონდა გასატარებელი, რეალურად 4, გასასვლელთან ხომ ერთი საათით ადრე უნდა იყო. მოვიარეთ მთელი აეროპორტი, ვიყიდეთ კისრის ბალიშები და საფრენი წინდები, ანუ ფრენის დროს რომ უნდა ჩაიცვა სისხლის უკეთესი ცირკულაციისთვის. სამ სხვადასხვა კაფეში დავლიეთ ყავა, ერთი 10ჯერ ვეწვიეთ საპირფარეშოს, ჰაერში წასაკითხი წიგნები შევიძინე. ზვიადიმ დაათვალიერა ეისერის სტენდი, იტალიელი კონსულტანტი ბიჭი გამოკითხა, მოკლედ დრო მალე გავიდა.

ჩავსხედით ტორონტოს რეისზე, ლუფტჰანზას ბილეთები კი გვქონდა, მაგრამ რეალურად ფრენის ოპერატორი ეარ-კანადა აღმოჩნდა, მშვენიეირ თვითმფრინავით, მშვენიერი ადგილებით (უბრალოდ ზვიადის მოუწია თავის ჩასხდომის ბარათის გადაცვლა ჩემს გვერდზე რომ დამჯდარიყო, თბილისში, მარტო ერთ რეისზე მოგვცეს ბარათები გვერდიგვერდ, დანარჩენ ორზე გადაცვლა დაგვჭირდა). ფრენა 9 საათიანი იყო, ნახევარი წიგნი (სოფი კინსელას, ოციანი წლების გოგო) წავიკითხე და ”ვალენტინობის დღეს” ვუყურე, ძალიან მომეწონა.

ჩამოვფრინდით ტორონტოში, საკვირველად სწრაფად გავიარეთ იმიგრეიშენი, ავიღეთ ბარგი და ისევ ჩავაბარეთ (ასეთი წესი ჰქონიათ) და კიდევ 3 საათი გვქონდა ტორონტოს აეროპორტში. რა თქმა უნდა ვეწვიეთ სტარბაქსს, ზვიადიმ კი ძალიან გემრიელი პიცა მიირთვა.

ჩავსხედით ოტავას რეისზე – 45 წითიანმა ფრენამ ძალიან მალე ჩაიარა. ოტავას ჰაერი ტყის ჰაერს გავდა. შატლით მივედით სასტუმროში და ეგრევე დილამდე ჩაგვეძინა 26 საათიანი უძინარი.

27 ივნისს ნახევარი დღე გვქონდა რომ ოტავა დაგვეთვალიერებინა, ძალიან მომეწონა. ჩემი აზრით უფრო ევროპულ ქალაქს გავს ვიდრე ამერიკულს. ტორონტოზე პირიქით ამბობენ, რომ ტიპიური ამერიკული ქალაქია.

3 საათზე კი ავტობუსით გავემგზავრეთ კვებეკში, მონტ ტრემბლანზე, სადაც ფანტასტიურ სპა სასტუმროში დავბინავდით ტბის სანაპიროზე. მე რა თქმა უნდა გამოვიყენე ყველა სპა სერვისი.

ხვალ ისევ ოტავაში მივდივართ 2 დღით. 2 ივლისს კი ნიუ იორკში მივფრინავთ, მაგრამ ამაზე შემდეგ პოსტში დავწერ…

ჩემი პირველი ”შიგნი” (ანუ წიგნი)

”ჩემს მეორე ბებოს ჰქვია ნინო. ნინო ბებო ჩემს მამის დედაა. ჩემი ბებო როცა მოდის ჩემს სახში მოაქ შოკოლადები”

”რა მინდა გამოვიდე: მე მინდა გამოვიდე ბიზნესმენი, იმიტომ რომ მამჩემი არის. როცა გავხდები ბიზნესმენი მე გავაკეთებ რაღაცეებს და გავყიდი. მე მომწონს ეს პროფესია. მე გავაკთებ კმიუტერის მაგიდებს”

”ჩემი ნატვრა: მე მინდა მყავდეს ძაღლი. მე დიდი ხანია ვნატრობ გეიმბოიზე და პიესპიზე. მე მინდა რომ მქონდეს მანქანა. მე მინდა რო ყველაზე ძლიერი ვიყო”

”სარკეში: როდესაც სარკეში ვიხედები მე განსაკუთრებით ჩემი თვალები მომწონს. მე მომწონს ჩემი ტავი. რა კარგია რომ ღმერთმა ასეთი შემქმნა”

”ჩემი მეგობარი: ჩემი საუკეთესო მეგობრები არიან ოთო, გიორგი, იოანე, კოსტა. ცინცაძე, ფარესიშვილი, განსაკუთრებით მელანაშვილი. ჩემს მეგობარს ყოველთვის ვეთამაშები. ჩემს მეგობართან ხშირად დავდივარ სტუმრად.

”ჩემი ოთახი: ჩემი ოთახი საშუალო ზომის არის. ჩემს ოთახში ლოგინი დგას. ჩემი ოთახის კედელი ყვითელი არის. ჩემს ოთახში სათამაშოების ყუთი მიდგას. ჩემს ოთახში რადიატორი არის.”

”ჩემი ბებო: ჩემს ბებოს ზოია ჰქვია. ჩემი ბებო ჩემს დედის დედა არის. ჩემი ბებო ყაზბეგის ქუჩაზე ცხოვრობს. ჩემი ბებო ძალიან ხშირად მოდის ჩემთან სტუმრად. ჩემი ბებო არ ვიცი რამდენი წლისაა.”

”პირის გემო: ადამიანისთვის საჭიროა საჭმლი, საჭმელის გარეშე ვერ გაძლებს. მე მიყვარს ბორში, კატლეტი, სუპი, წიწიბურა განსაკუთრებით სოსისი და ქათმის ფილე. მე არ მიყვარს თევზი, ღორის ხორცი განსაკუთრებით ლობიო. ჭამა მიყვარს ყველგან.”

”თბილისი: თბილისი საქართველოს დედაქალაქია. ის დიდი ხნის წინ დააარსა მეფე ვახტანგ გორგასალმა. თბილისში ბევრი შუქნიშანი არის. თბილისში არის ზღვა. თბილისში ბევრი ლამპიონია. თბილისში ბევრი გასართობია. თბილისში ცირკია.”

”ჩემი სკოლა: ჩემი სკოლა წყნეთშია. ჩემ სკოლას ბაქსვუდი ჰქვია. ბაქსვუდის სკოლის გარშემო ტყე არის შემორტყმული. სკოლაში ჭადრაკს გვასწავლიან. სკოლაში კომპიუტერების ოთახია.”

”საჩუქარი დედას: დედაჩემი მე ძალიან მიყვარს. ჩემი დედიკოს დაბადების დღე არის 30 დეკემბერი. მე დედას დაბადების დღეს 10 ცალი ბეჭედი უნდა ვაჩუქო.”

”ჩემი სამშობლო: მე მიყვარს ჩემი სამშობლო. ჩემს სამშობლოს საქართველო ჰქვია. საქართველოში ბევრი გასართობია. მე ვიცავ ჩემს სამშობლოს. მე დავიბრუნებ დაკარგულ ტერიტორიებს. საქართველოში ორი ზღვაა. საქართველოში ბევრი ადამიანია.”

Sandro Sulaberidze 7 y.o.

სანდრომ გულმოდგინედ თავის მაისურზე ხილის გამოსახულებიანი სტიკერები დაიკრო, და ქუდზე პლასტმასის ყურძენი მიიბა – პოიდიუმზე უნდა გამოვიდეთო ბავშვებიო .

მე პირადად ყველაზე მეტად საზამთროს ფორმიანი ბავშვები მომეწონა, საწყლები, უზარმაზარ ნაჭრის საზამთროებში იჯდნენ და თავზე ყუნწი ჰქონდათ ქუდის სახით .

ერთ-ერთის წუწუნს მოვკარი ყური: ”აუ მას, გავიხდი რა… მასწ: გეცვეს!!!”

მერე მოტანილი ხილით ტორტი მორთეს. სანდრომ ფორთოხალი და ბანანი წაიღო, საღამოს თურმე სკოლიდან წამოსვლისას თავისი მოტანილი ხილი მოიკითხა :ბევრიიცინეს:

ვის გავს ეს ”მესაკუთრე” ბავშვი?!

მართალია ჯობდა რომ ოსტეოქონდროზი არ მქონოდა, მაგრამ დღესდღეობით ვის არ აქვს? ალბათ იმას ვინც საერთოდ არ ზის სამუშაო მაგიდასთან და კომპიუტერის ეკრანს მთელი დღე არ უყურებს…